De BBvAg is voorstander van een hervorming van het toezicht op de gezondheid op het werk.
Het is echter onaanvaardbaar dat de hervorming die voorgesteld wordt in zijn huidige vorm gepubliceerd wordt. Dit om juridische, wetenschappelijke en professionele redenen.
Dit voorstel zal een negatieve weerslag hebben op de preventie van gezondheidsschade door het werk en op het vermijden van langdurige uitval door ziekte. Bovendien zal het de gewenste werkhervatting van langdurige zieke werknemers bemoeilijken.
Het huidige Ontwerp van Koninklijk Besluit verzwakt het beschermingsniveau van de werknemer. De werknemer zal in de periodieke gezondheidsopvolging alleen nog een arts kunnen spreken na doorverwijzing door de verpleegkundige. De arbeidsarts die uitgesloten wordt van de periodieke eerstelijns gezondheidsopvolging zal de praktijkkennis verliezen die hij verwerft tijdens de beroepsanamnese en het onderzoek van de werknemers. Het zal voor de arts moeilijker worden om pertinente individuele en collectieve maatregelen voor te stellen om het Welzijn en de Gezondheid op het Werk te behouden en te bevorderen.
Het ontwerp ondergraaft de constructieve rol die de arbeidsarts heeft in het zoeken van redelijke oplossingen om werknemers volgens hun mogelijkheden aan het werk te stellen. Na het verbreken van de relatie die stoelt op vertrouwen, objectiviteit en expertise zal de werknemer de arbeidsarts als een bedreiging gaan ervaren. Arbeidsartsen willen geen sanctionerende rol als controlearts opnemen.
De BBvAg vraagt dat geïnvesteerd zou worden in primaire en secundaire preventie, waarbij de arbeidsarts de werknemer begeleidt vanaf het begin tot het einde van zijn loopbaan. Het Ontwerp van Koninklijk Besluit ontneemt de arbeidsarts zijn autonomie om dit op de correctie manier in te vullen in het voordeel van werknemer en werkgever.
De BBvAg verwerpt de geplande 2-jaarlijkse periodiciteit en de standaard protocollen. Deze protocollen zijn niet wetenschappelijk opgesteld en gevalideerd. Ze zullen onmogelijk dus een verpleegkundige in staat stellen om de diagnostische expertise van een arbeidsarts te vervangen. Als er beslist wordt om in overleg een deel van de taken van de arbeidsarts te delegeren naar een verpleegkundigen, dan moet deze verpleegkundige vooraf correct opgeleid zijn en kunnen beschikken over wetenschappelijk opgestelde en gevalideerde tools.
Tenslotte stelt de BBvAg vast dat er de werknemers in KMO’s opnieuw in de kou zullen blijven staan. Er zijn geen garanties over de tijd die de arbeidsarts kan besteden aan primaire en collectieve preventie bij elke onderneming. Integendeel, medisch toezicht zal kunnen afgeschaft worden op sectorniveau als overeengekomen wordt dat vermeende technische en organisatorische maatregelen elk risico voor gezondheidsschade uitsluiten. De ervaring leert ons dat in onze ondernemingen, ook in KMO’s, deze theoretische aanname zelden strookt met de werkelijkheid.
Wordt dit het einde van de arbeidsgeneeskunde ?